LARP. Miłość, trolle i inne questy

Opis

Sergiusz – nastolatek z technikum – jest niezrozumiany przez rodzinę i prześladowany przez rówieśników z powodu pasji do fantastyki i gier LARP (live action role-playing). W niesamowitym świecie wyobraźni i przygód spod znaku magii i miecza jest prawdziwym herosem – męskim, dzielnym, niepokonanym. W świecie rzeczywistym – już niekoniecznie. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, kiedy w klasie chłopaka pojawia się nowa uczennica – piękna Helena, w której ten zakochuje się od pierwszego wejrzenia. Niestety dziewczyna zaczyna kolegować się z grupą popularnych uczniów. Sergiusz czuje, że w starciu ze szkolnymi trollami ma nikłe szanse na zdobycie serca Heleny. Wszystko zmienia się, gdy niespodziewanie odkrywa tajemnicę nastolatki, a do miasta przybywa sławny autor bestsellerów.

Film w reżyserii twórcy serialu „1670”, Kordiana Kądzieli został doceniony przez edukatorów filmowych i Jury Młodych – otrzymał Znak Jakości ZEF oraz Nagrodę Jury Młodych na FPFF w Gdyni.

„Najfajniejszy polski film od lat. Bawi, ma charakterystycznych i sympatycznych bohaterów, a miejscami trafia też w czułe miejsca. Bartłomiej Topa jako Steven Seagal polskiej fantastyki jest super, ale show kradnie Andrzej Konopka jako „twój stary”.  Jakub Izdebski, Interia
„LARP” jest zrobioną z sercem i z potrzeby serca zabawką, która powinna cieszyć każdego, kto potrafi sobie na taką bezpretensjonalną filmową radość pozwolić.” /                 Mateusz Żebrowski, Drugi Seans
„Wizualnymi pomysłami i żartami LARP mógłby obdzielić połowę polskiej kinematografii. Scenograficzną inwencją i wyczuleniem na detal – 3/4 naszego filmowego dorobku. A scenariuszową oryginalnością – niemal wszystkie.”   Michał Piepiórka
„LARP to przykład, że w Polsce można robić dobre kino młodzieżowe. Zabawne, niegłupie, dobrze zagrane i z sercem. Czerpiące sporo z amerykańskich wzorców, ale w sposób świadomy i lekki. To jest to kino młodzieżowe, które nie wywołuje strasznych ciarek żenady co w Polsce zdarza się rzadko. Nie przegapcie. Zwłaszcza gdy wychowaliście się być może nieco dawniej i macie nadzieję, że ktoś może jednak zrobi film o was i o waszej miłości.” Katarzyna Czajka-Kominiarczuk, Zwierz Popkulturalny
„Obejrzałem w Gdyni tuż po Smarzolu i to było jak rosół na kaca.”   Piotr Czerkawski 

REKOMENDACJA ZEF:
 Historia o dorastaniu ubrana w szaty gatunkowe high school drama, komedii oraz odrobiny fantastyki. Główny bohater, 17-letni Sergiusz, przeżywa zawirowania związane z wiekiem dojrzewania: pierwsze zauroczenie dziewczyną, które stanie się przyczyną rozdźwięku z grupą przyjaciół, a także konflikt z ojcem faworyzującym starszego syna.

Sergiusz nie potrafi znaleźć wspólnego języka z bliskimi; na ich relacjach cieniem kładzie się kuriozalna, a zarazem tragiczna śmierć matki. Członkowie jego rodziny za wszelką cenę uciekają od tego bolesnego tematu, zanurzając się w twardym, męskim świecie policji, broni i mundurów. Sergiusz zupełnie tam nie pasuje – przez cały film walczy o prawo do bycia sobą i o szczerze autentyczną więź z bliskimi; szuka źródeł siły w świecie pełnym ocen i oczekiwań.

Wątek zaangażowania Sergiusza w LARPy (gry fabularne inspirowane literaturą fantasy) jest punktem wyjścia do pełnych rozmachu inscenizacji kostiumowych bitew między orkami a elfami. Te sytuacje stają się dla niego bezpieczną przestrzenią przyjaźni, akceptacji i ekspresji. To miejsca, gdzie każdy może być kim chce, oderwać się od codziennych trudności i spędzić czas w gronie osób o podobnych pasjach.

Tu także pojawia się przestrzeń do nauki mierzenia się z nowymi uczuciami (pierwsza miłość) i trudnymi emocjami (konflikty z przyjaciółmi). Film Kordiana Kądzieli zachęca do poszukiwania i rozwijania własnych pasji – nawet tych, które z zewnątrz mogą uchodzić za dziwne lub ekscentryczne.

Świetne są dialogi, wpadające w ucho i autentyczne, świetnie rysujące napięcia między nastoletnimi i dorosłymi bohaterami. Komediowy ton pozwala lepiej przekazać tematy najbardziej poruszające (żałoba, nieumiejętność wyrażania uczuć między ojcem a synem, poczucie odrzucenia) w sposób, który ich nie spłyca, a czyni bardziej przyswajalnymi.

Ciekawa jest też estetyka opowieści, zanurzona trochę w nostalgii za latami 90. XX wieku (wystrój wnętrz, samochody, kostiumy- scenografia wypełniona boazerią, stroje bohaterów i estetyka rekwizytów – np. zbliżenia na okładki książek fantasy), mimo że film rozgrywa się współcześnie, a w rękach postaci pojawiają się smartfony. To ukłon w stronę popularności stylu retro, lubianego przez widzów seriali dla nastolatków, takich jak Sex Education czy Stranger Things.

To intrygujące połączenie może być ciekawym punktem wyjścia do rozmów z młodzieżą oraz sposobem na uwrażliwienie młodych widzów na stronę wizualną kina.

LARP to opowieść o dorastaniu – w wyjątkowych okolicznościach i w niepowtarzalnym stylu. Choć film ma wyraźnie komediowy charakter, porusza tematy, które same w sobie nie wywołują rozbawienia: śmierć matki, trudne relacje rodzinne, brak akceptacji czy doświadczenie bullyingu; i zdecydowanie warto poddać je refleksji i pogłębić po seansie.