Proces POWRÓT NA EKRAN

Opis

Do kin wraca „Proces” Orsona Wellesa – adaptacja powieści Franza Kafki i zarazem jedno z najbardziej osobistych dzieł legendarnego reżysera. Widzowie po raz pierwszy będą mogli zobaczyć film na wielkim ekranie w odrestaurowanej wersji. Dystrybutorem filmu jest Reset specjalizujący się w popularyzacji klasyki kina.
Zrealizowany w 1962 roku „Proces” od początku budził skrajne emocje. Jedni zarzucali Wellesowi zbyt dalekie odejście od literackiego pierwowzoru, inni właśnie w tym dostrzegali siłę jego autorskiej wizji. Sam reżyser podkreślał, że nie interesowała go wierna ekranizacja : „To nie tyle adaptacja, ile film inspirowany książką, w której moim współpracownikiem i partnerem jest Franz Kafka”.
Już pierwsze minuty filmu zapowiadają jego niezwykły charakter. Prolog do „Procesu”, przedstawiający kafkowską przypowieść „Przed prawem”, powstał z wykorzystaniem rzadko spotykanej techniki pinscreen. Powstałe z tysięcy ruchomych szpilek monochromatyczne obrazy nadają sekwencji hipnotyzujący charakter i od pierwszych minut wprowadzają widza w kafkowski świat.
W roli Józefa K. wystąpił Anthony Perkins, niezapomniany Norman Bates z „Psychozy”. Jego bohater to zwyczajny urzędnik, którego życie rozpada się w chwili, gdy zostaje
niespodziewanie aresztowany przez tajemniczych funkcjonariuszy. Nie poznaje stawianych mu zarzutów, a kolejne próby odnalezienia się w niezrozumiałym systemie prowadzą go coraz głębiej w świat absurdu, lęku i paranoi. Obok Perkinsa na ekranie pojawiają się największe gwiazdy europejskiego kina: Jeanne Moreau, Romy Schneider oraz sam Orson Welles, który wcielił się w rolę wszechwładnego adwokata. Dla samego Wellesa był to projekt szczególny. Reżyser określał „Proces” jako swoje
najbardziej autobiograficzne dzieło, przyznając, że inspiracją były towarzyszące mu przez całe życie koszmary związane z poczuciem winy. Jednocześnie wspominał okres zdjęć jako najszczęśliwszy w swojej karierze i bez wahania mówił: „Proces” to najlepszy film, jaki kiedykolwiek zrobiłem.
Jednym z największych atutów filmu pozostaje jego niezwykła warstwa wizualna. Orson Welles wykorzystał do zdjęć nietypowe przestrzenie – w tym opuszczony paryski dworzec (obecnie siedzibę Musée Orsay). Monumentalne hale, długie korytarze i surowa architektura stały się naturalną scenografią filmu, nadając mu niepowtarzalny,
oniryczny charakter. Sam reżyser mówił, że odnalazł tam świat Kafki – miejsce pełne oczekiwania, melancholii i przytłaczającej biurokracji, które idealnie oddawało atmosferę powieści. Za wyjątkową stronę wizualną filmu odpowiada operator Edmond Richard. Był to jeden z pierwszych filmów w jego karierze – później współpracował z m.in. Luisem Buñuelem przy „Dyskretnym uroku burżuazji” czy „Widmie wolności”.